تو که باشی همه چی رنگِ بهاری میگیره
با دلِ غم زده حتی، این قناری میمیره
رگ و ریشه های خونه با تو بی نهایته
گلدونای باغچه نیستی، کارشون شکایته
حتی این غروبِ جمعه، با تو دلچسبه هنوز
سرتو بالا بگیر و، نرو پای غم نسوز
بودنت اُمیدِ روز و، شبای سختِ منه
اسمِ تو آویزِ دل، رو گوشه ی بختِ منه
تو با خنده هات میتابی به زمستونِ دلم
نباشی تو خلوتام مثلِ یه کوهِ مشکلم
با تو رویای دلم عین خودت حقیقته
خوشگلیه این روزامون کار خوش سلیقته...
*بهنام*
برچسب:
نویسنده: رها نیکفر