من

من آن تک برگِ باقیمانده ی از عشق، پیرم

که از پایانِ تلخِ قصه ی پاییز ، سیرم

من آن باغی که با محصول در سرما اسیر است

درونم یخ زِ دستانت ، و جبرانش چه دیر است

من آن تنها پرستوی جوان از کوچِ پاییز

که جا ماندم شدم، پابندِ تو ازعشق لبریز

من آن محبوسِ تنها در قفس، گریان و خفته

که چون پرواز، در بینِ همه از یاد رفته

من آن تنها درختِ تشنه ی خشکیده از آب

نگاهِ تیشه ی بُرّان، بَرَد از چشمِ من خواب

من آن پایانِ تکراری و غم بارِ غروبم

امیدِ صبح فردا بوده بی صبرانه خوبم

*بهنام*